Güneş insan yüzüyle doğdu ve yorgun görünüyordu. Alttaki manzara hâlâ karanlıktı. Dere henüz hangi yönde akacağına karar vermemişti. Ufuktaki binalar uyuyordu. Ön planda ölü bir ağaç duruyordu, sanki ne beklediğini unutmuş bir adam gibiydi. Işık geliyordu. Kimse uyanık değildi. Bu eser, her şeyin karardığı sahneyi göstermek için 1582'de yapılmıştır.