Kiedy Tian Pojun miała trochę ponad 30 lat, cała zbliżyła się do ponad 80-letniego Chu Shijiana, uśmiechając się jakby była mu bardzo bliska, nie wiedząc, że ktoś mógłby pomyśleć, że przeszła z nim przez więzienie i znosiła trudności. Ale Chu, co za sytuacje widział? Osoba, która przeszła przez piekło, z pewnością dostrzega, że ten entuzjazm jest tylko dla kogoś. W sercu ma to wszystko jasne, tylko nie chce tego demaskować. Wang Shi obok pewnie czuje się dumny, myśląc, że jego kobieta zna się na życiu i potrafi się zaprezentować. Jeden myśli, że dobrze wybrał, drugi, że świetnie gra. W kręgach mówi się, że rada Chu była wówczas prorocza: "Mały Wang, tacy ludzie, z dużym prawdopodobieństwem, nie będą cię słuchać."

Próbowałem tego za was wszystkich. Jeśli człowiek przez długi czas nie pracuje, nie nawiązuje kontaktów, cały dzień siedzi w domu, przegląda telefon, czyta książki, uprawia kwiaty, nie wychodzi z domu, jak jest głodny, to coś zje, jak jest zmęczony, to po prostu zasypia, nie musi z nikim wymieniać ani słowa. A co z tego wynikło? Wcale nie jest tak źle, jak myślicie. Nie ma przyjaciół, to prawda, ale nie ma też zmartwień. Nikt nie przychodzi, żeby sprawdzić, jak ci idzie, nikt nie podpyta, ile zarobiłeś, nikt nie udaje, że interesuje się tym, co ostatnio robisz. Nie odpowiadasz na wiadomości, świat się nie zawali; nie pojawiasz się, kolacja i tak się odbędzie. Dopiero wtedy odkrywasz bolesną prawdę: myślisz, że jesteś ważny, ale w rzeczywistości, gdy cię nie ma, wszyscy czują się swobodniej. Ci, którzy codziennie namawiają cię do wyjścia, nie chcą cię, tylko potrzebują kogoś, żeby uzupełnić towarzystwo; nie interesują się tobą, tylko potrzebują kogoś, kto pomoże im zwalczyć nudę. Kiedy całkowicie znikniesz, nie wytrzymają nawet trzech dni, zmienią się na nową grupę, aby kontynuować zabawę. A ty? Twoje emocje się ustabilizowały, śpisz lepiej, masz czystszy umysł, a nawet twój nastrój się poprawił. W końcu rozumiesz: społeczność to coś, co dla większości zwykłych ludzi, nie jest koniecznością, lecz chronicznym obciążeniem. Oprócz braku przyjaciół, żyjesz lepiej niż kiedykolwiek wcześniej. Naprawdę.

Zauważyłeś? Wszystko, co jest zbyt drogie dla zwykłych ludzi, teraz się załamuje. Porsche, zyski spadły o 99%. Pianzihuang, z 1600 spadło do 600, nawet nie ma żadnego dźwięku. Dumny Moutai też się załamuje. O mieszkaniach nie wspominając, jedno mieszkanie to za mało, jeszcze musisz prosić, żeby je wziąć. Dlaczego? Jednym zdaniem można to wyjaśnić: Nie ma biednych, którzy by to przejęli. Jak to było wcześniej? Bogaci grali, średnia klasa zgrzytała zębami, biedni marzyli, że pewnego dnia to ich kolej. Teraz to już nie działa. Biedni: Ledwo mogą zapłacić czynsz. Średnia klasa: Zaczyna liczyć. Bogaci: Nie są głupi. Wynik jest taki, że ceny zależą tylko od tego, jak sami się pocieszają. Porsche wcześniej sprzedawało nie samochody, ale "dobrze mi idzie". Teraz wszyscy zwalniają, obniżają pensje, udają biednych, kto jeszcze odważy się jeździć samochodem każdego dnia przypominając innym "mam pieniądze"? Pianzihuang wcześniej sprzedawał też nie leki, ale "nie zasługujesz na to". Teraz pieniądze są napięte, wszyscy nagle zdali sobie sprawę z jednej rzeczy: Czy nie zostałem oszukany? Ci, którzy piją Moutai, nie kupują, ci, którzy kupują Moutai, nie piją. Mieszkania są jeszcze bardziej bezpośrednie. Kiedyś było: Czy nie kupić, bo może wzrosną? Teraz jest: Czy kupując, nie umrę? Powiem coś bardzo prawdziwego: Wszystko, co zwykli ludzie muszą się wysilać, żeby to dosięgnąć, gdy tylko zwykli ludzie przestaną się bawić, zostaje tylko jedno zakończenie: upadek. Nie to, że rzeczy nagle straciły na wartości, ale historia przestała się rozwijać. Kiedy coś można sprzedać tylko "nielicznym", ale musi opierać się na "fantazjach wielu", to prędzej czy później musi się skończyć. Na koniec pamiętaj jedno: Rynek nie wierzy w sentymenty, tylko w to, kto ma jeszcze pieniądze w kieszeni. A teraz, ci, którzy nie mają pieniędzy, to akurat najwięcej ludzi.