De toen 30-jarige Tian Pujun, leek wel helemaal op de 80-jarige Chu Shijian, met een lach die zo vertrouwd was, dat iemand die het niet wist, zou denken dat ze samen door de gevangenis waren gegaan en het leven hadden doorstaan. Maar wat voor situaties heeft de oude Chu niet meegemaakt? Iemand die echt van de dood is teruggekomen, kan zo'n beetje deze oprechte warmte wel doorzien. Hij weet heel goed wat er aan de hand is, maar hij heeft geen zin om het te ontmaskeren. Wang Shi stond ernaast en voelde zich waarschijnlijk best trots, denkend dat zijn vrouw de wereld had gezien en het evenement kon dragen. De één denkt dat hij goed gekozen heeft, de ander denkt dat ze goed acteert. Er gaan geruchten dat de oude Chu ooit deze waarschuwing gaf, en nu lijkt het echt een goddelijke voorspelling: "Kleine Wang, dit soort mensen, daar kun je waarschijnlijk niet mee omgaan."

Ik heb het voor jullie geprobeerd. Als je maar lange tijd niet werkt, niet sociaal bent, iedere dag thuis blijft, op je telefoon scrollt, boeken leest, bloemen verzorgt, nooit de deur uitgaat, als je honger hebt, gewoon een paar happen eet, als je moe bent, ga je gewoon slapen, je hoeft met niemand een woord te wisselen. En wat is het resultaat? Het is echt niet zo erg als jullie denken. Geen vrienden is waar, maar je hebt ook geen zorgen meer. Niemand komt je testen hoe het met je gaat, niemand vraagt je hoeveel je verdient, niemand doet alsof hij zich zorgen maakt over "wat je de laatste tijd doet". Als je niet op berichten reageert, valt de wereld niet in elkaar; als je niet verschijnt, gaat het etentje gewoon door. Je ontdekt een pijnlijke waarheid: je dacht dat je belangrijk was, maar eigenlijk, als je er niet bent, zijn mensen veel vrijer. Diegenen die je elke dag vragen om te komen, willen je niet, ze hebben gewoon iemand nodig om de groep compleet te maken; ze geven niet om je, ze hebben iemand nodig om de verveling te bestrijden. Als je helemaal verdwijnt, kunnen ze het zelfs geen drie dagen volhouden, ze zullen een nieuwe groep mensen vinden om het weer gezellig te maken. En jij? Je emoties zijn stabieler, je slaapt beter, je hoofd is schoner, zelfs je humeur is verbeterd. Je begrijpt eindelijk: sociale interactie, voor de meeste gewone mensen, is geen noodzaak, maar een chronische uitputting. Behalve dat je geen vrienden hebt, voel je je beter dan ooit tevoren. Echt waar.

Heb je het opgemerkt? Alles wat gewone mensen zich niet kunnen veroorloven, valt nu in elkaar. Porsche, winst is met 99% gedaald. Pian Zai Huang, van 1600 naar 600, zonder dat iemand het merkt. De trotse Moutai valt ook. Huizen hoeven we niet eens te noemen, één huis is niet genoeg, je moet zelfs vragen of iemand het wil overnemen. Waarom? Met één zin is het te zeggen: Er zijn geen arme mensen meer om het op te vangen. Hoe ging het vroeger? Rijke mensen speculeerden, de middenklasse bijt op hun tanden, de armen fantaseerden dat het op een dag hun beurt zou zijn. Dat kan nu niet meer. Arme mensen: kunnen de huur bijna niet meer betalen. Middenklasse: begint de rekeningen te maken. Rijke mensen: zijn niet meer dom. Het resultaat is dat prijzen alleen maar afhankelijk zijn van hun eigen moed. Porsche verkocht vroeger geen auto, maar "ik doe het goed". Nu zijn we allemaal aan het ontslaan, salaris verlagen, en doen alsof we arm zijn, wie durft er nog een auto te rijden om anderen elke dag te herinneren "ik heb geld"? Pian Zai Huang verkocht vroeger ook geen medicijn, maar "jij bent het niet waard". Nu is het geld krap, iedereen begint zich ineens iets te realiseren: ben ik niet als een grote sukkel behandeld? Mensen die Moutai drinken kopen het niet maar mensen die Moutai kopen drinken het niet. Huizen zijn nog directer. Vroeger was het: zal het stijgen als ik niet koop? Nu is het: zal ik doodgaan als ik koop? Laat me iets heel eerlijks zeggen: Alles wat gewone mensen met moeite kunnen bereiken, als gewone mensen niet meer met je willen spelen, blijft er maar één uitkomst over: vallen. Het is niet dat dingen ineens niets meer waard zijn, het verhaal kan gewoon niet verder. Wanneer iets alleen maar aan "weinig mensen" kan worden verkocht, maar afhankelijk is van de "fantasie van veel mensen" om de prijs te ondersteunen, zal het vroeg of laat eindigen. Vergeet niet één ding: De markt gelooft niet in sentimentele waarde, maar in wie er nog geld in zijn zak heeft. En nu, zijn degenen zonder geld, precies de meeste mensen.